Geçmişe bağlı kalmaktan kurtulduğumuz zaman başlamak daha kolay yeniden…
Yalnızlığımızda güvendiğimiz bir şeyler varsa kendimizi iyi hissettirecek, yapalım o zaman, yazmak iyi geliyorsa yazmak gibi, konuşmak iyi geliyorsa, ya da bağırıp çağırmak, ya da içmek, ya da okumak, vs…Ama ne olursa olsun hiç birşeyi bağımlılık haline getirmeden yapabiliyorsak o zaman kendimizi de kandırmayız ve kendimizi kandırmadığımız sürece gerçeklerle başa çıkabilmemiz daha kolay olur bence.
İnsan öfkelenmeden, yanlış yapmadan, kalbi yaralanmadan, kıskanmadan, sevmeden, yaşamadan bişeyleri nasıl kendini tanıyabilir, bir başkasına nasıl yardımcı olabilir, nasıl ilerleyebilir, nasıl tanıyabilir hayatı, insanları…
Bir yerde okumuştum öfkenin altında incinilmişlik duygusu olduğu yazıyordu, peki ya gerçek anlamda incinilmişlik yoksa, yani komplekslerimiz, bencilliklerimiz, ukalalıklarımız yatıyorsa öfkelerimizin altında, o zaman şimdiye kadar gerçekten hiç incinmemişiz demektir, çünkü bence kalplerimiz parçalanmadığı sürece bir başkasının acısını hissettiklerini anlayamayız, kendimiz yaşamadığımız sürece gerçek bir üzüntüyü, öfkelerimize yenik düşeceğiz demektir ve bu da içimizi karartır, bizi güzel şeyleri görmekten uzaklaştırır, kendimize yabancılaştırır, hayata ve insanlara yabancılaştırır!
Kötü olmasa iyi de olmaz, her şeyin bir karşılığı bir bedeli var, bazen canımıza tak edecek olsa bile bişeyler, gene de insan çok güçlü bir varlık ve gücü kendi içinde, ruhunda bence.
Hep başkalarında suç ararız, suçlarız, suçladıkça kendimizi haklı zannediriz, rahatlamış hissederiz kendimizi, kendimizle yüzleşmekten kaçarız, hep karşımızdan anlayış bekleriz ama biz hiç anlayış göstermeyiz, ya da yeteri kadar anlayışlı davranmayız, içimizdeki şeytanlara uyarız, bu çok kolaydır çünkü, ama onlarla savaşmayız, neden? Çünkü bu zordur, çünkü sabretmeyi, beklemeyi ve düşünmeyi bilmediğimiz için, ve böylece içimizdeki şeytanlar bizden daha güçlü gelir!
Herşey biranda olmaz ama, ne içimizdeki şeytanları yenmek, ne yaralarımızı sarmak,olgunlaşmak…kolay değil bunlar, hepsi zamanla…
Bunun için biraz daha kavga etmek gerekiyorsa edilecektir, biraz daha acı çekmek gerekiyorsa çekilecektir, biraz daha sevmek gerekiyorsa ve terk edilmek, ve pişman olmak ve aldatılmak…ve kaybetmek en değerli şeylerini, ne gerekiyorsa yaşanılacak…
Sonuçta bir gün anlayıp çok da geç olmadan farkına varıp arınmayı başarabilirsek o zaman herşey kolay olacak, mutlaka.
Hiç bir şey karşılıksız kalmaz!
Bu dünyada hepimizin yapacak görevi var, tüm canlıların küçük bile olsa bir görevi var, birbirimizi sevmesek bile yardım edebiliriz, birbirimizi sevip de incitebildiğimiz gibi, insanız çünkü hata yapmak da bizim için düzeltmek de, bir daha yapmamak da ya da hatalarımızı en aza indirmek de bizim elimizde.
Bir sinir anında küfr etmek veya hangi ruh halinde olursak olalım içimizi dökmek, paylaşmak isteğine karşı koyamayabiliriz, bunda kötü bir şey yok, bunun devamlılığı önemli, bunu neden yaptığımız önemli, bunu kimlerle yaptığımız önemli!
Yaşama bağlılık, yaşama savaşı, her ne kadar bıkıp usansak bile, her ne kadar ağlayıp sızlasak bile bu mekanizma içimizde var, birbirimize gösterdiğimiz olumlu ya da olumsuz eleştiriler, ilgiler…tepki veriyoruz, kendimizi tutamıyoruz, ya da bazen hiç oralı bile olmuyoruz, bu ikisi de kendi mekanizmamız!
Olayları trajik ya da komik yönleriyle ele almak, ya da kınamak, ya da benimsemek…
Bunlar hep ruhani durumumuzla da ilgili aslında!
Neyse, nedense kimi zaman canınız cehenneme demek gelir içimizden ve deriz de ama nedense canın cennete demeyiz hiç. İyi dilekler de bulunmak iyi şeyler hissetmemizi sağlar, gerçekten iyi niyetle ve iyi dileklerle belirtilen şeyler zaten hissedilir, zaten anlaşılır!
Espriyle söylenmiş küfürler vs…saymıyorum olaya mizah kattığı için gerekli bişey bence, ve hoş olabiliyor yeri gelince…
Kalben söylemediğimiz ve gerçekten içimizden kötü niyetle geçirmediğimiz şeylerin gerçekleşmeyeceğini de zaten bildiğimiz için söyleriz çekinmeden…
Ama ne olursa olsun ben iyi dileklerden yanayım daima, insanın içinden gerçekten cidden geçirdiği kötü niyetler kendisine dönecektir bir gün!
Ve kalben söylemediğimiz iyi niyetlerin de bir anlamı yok bence, ben yürek dolusu sevgilerimle Allah hepinize iyilik versin diyorum…
Gönderen: Ozge Candemir
